KISA MESAFE KOŞULARI

    
 

Kısa Mesafe Koşuları

 
 

 

Kısa mesafe koşuları sürat ve süratin devam ettirilmesi niteliğinde olup pist içinde yapılan yarışmalardır. 60-80-100-200 ve 400 metre mesafeleri içermektedir. Pist ve alan sporlarında; kısa mesafe atletlerinin bütün güçleriyle koşmasına dayanan, en süratli olanı belirleyen yarışlardır.  Bu tür yarışmalarda koşucunun sürati ve dayanıklılığı yanında, temponun değerlendirmesi de büyük önem taşımaktadır.Sürat yarışları dört mesafede yapılmaktadır:

60 m koşusu: Kısa zamanda maksimum hıza ulaşmayı hedefleyen, ama çok fazla dayanıklılık gerektirmeyen ve kapalı salonlarda koşulan bir yarıştır.

 

 

 

 

100 m koşusu: Müthiş bir kas gücüne , iyi çalışılmış bir tekniği ihtiyaç duyan, en kısa zamanda çok yüksek hızlara ulaşabilen koşuculara yönelik bir yarış olup tüm kuvvetin bir hamlede harcanmasını gerektirir.

100 m koşuları ana tribün önündeki virajsız düz parkurda koşulur. Her atlet kura ile belirlenen kendi kulvarında yarışır. İnsan hayatında önem taşıyan salise farkları 100 m koşularında çok önemli rol oynar.

1912'lerde 100 m dünya rekoru 10.6 saniye iken 1968'de Jim Hines 9.9'a, 1991 yılında ABD'li atlet Carl Lewis 9.86'ya, 1994 yılında ise Leroy Burrell 9.85 saniyeye indirmeyi başardılar. 100 m yarışlarında en yüksek hız erkeklerde 45 km/saat, bayanlarda 40 km/saat olup bu hızlara ancak 40 m'den sonra ulaşılabilir.

 

 

Atlet, ellerini çıkış çizgisinin arkasına koyarak kolları düz, kafası belkemiği ile paralel durumda, arka ayak çıkış takozunda iken, tabancanın ateşlenmesiyle ileri fırlar. Birinci adım 75 cm'i geçmez. İlk 10 m kısa ve seri adımlardan oluşur. 100 m koşucusu azami fırlayış, sürat ve adım uzunluğunu sağlayabilmek için ayak uçlarıyla koşmalı ve ayaklarını yukarıya fazla kaldırmamalıdır.

100 m'de, birincisi çıkarken, ikincisi toplanışla fule arasında, üçüncüsü de son 15-20 m'de olmak üzere üç kez nefes alıp verilir. Atletlerin bitiş çizgisini geçmeleriyle yarış tamamlanır. Tüm sürat yarışlarındaki yarış kuralları, 100 m. koşularında da uygulanır.

 

 

200 m. koşusu: 100 metre koşucularının yeteneklerine sahip dönemeçlerde daha hızlı dönüş yapabilmek için merkezkaç kuvvetini iyi kullanabilen atletlere ihtiyaç duyan bir yarıştır. İyi ve güçlü bir çıkış yanında iyi bir bitiş yapmayı gerektirir. 200 m koşusu, 100 m'nin devamıdır. Ancak 200 m atletleri ile 100 m atletleri arasındaki en önemli fark, nefes kapasiteleridir. 200 m'ci başlangıçta 20 m'de bir nefes alır, sonlara doğru nefes alışı daha sıklaşır.

Ayrıca 200 m'ciler, 100 m'cilerden daha yumuşak bir koşu tarzına gereksinim duyarlar. Bir de daha dayanıklı ve inatçı olmaları gereklidir. 200 m koşuları virajlı parkurda yapılır, yarış kuralları diğer sürat koşularında olduğu gibidir.

 

 

Her 200 m'ci 100 m. koşabilir, ama 200 m. koşamayan 100 m. atleti çoktur.

 

400 m. koşusu: Bir dayanıklılık sınavı olarak nitelendirebileceğimiz 400 metre koşusu sürat koşuları içersinde en yorucu ve zorlu olanıdır. Dikkatli bir şekilde çok iyi çalışılmış bir koşu ritmine ihtiyaç duyar. Bu koşular ilk kez 440 yarda olarak 20 yy. başlarında düzenlendi. 400 m, güçlü bir vücudun bile ancak teknikle koşabileceği bir mesafedir. Sürat koşucuları ve yarı mukavemet koşucuları, 400 m'yi başarıyla koşarlar.

 

En iyi 400 m sonuçları, normal-ritmik bir şekilde nefes alındığı ve her 100 m'nin birbirine denk hızla koşulduğu zaman alınır. 400 m. koşuları virajlı pistlerde yapılır ve bu yarışlarda ilk çıkış çok önemlidir. Yarış kuralları ve kullanılan malzemeler diğer sürat koşularında olduğu gibidir.

Kısa Mesafe Yarış Kuralları

İki hatalı çıkış yapan atlet yarışmadan elenir.Atletlerin tabanca patlayana kadar hareketsiz durmaları gerekir.Yarış esnasındaki kasdi olarak yapılan engellemelir diskalifiye sonucunu doğurur. 

 

 


E-Bülten

Sözlük

Blog





Müzik Yayını

476570 Ziyaretçi